27-08-06

Maffia en de Belgische politiek.

Dit zeer interessante artikel werd gepubliceerd in
Kwestie van november van het maandelijkse tijdschrift LE BASTION.
Maandelijks blad voor de Belgische en
Europese weerstand
Nummer 84 - Pagina 12 van November 2004:

LAURETTE ONKELINKS – minister van justitie.

Laurette werd geboren op 2 oktober 1958 in Ougrée (België). Haar vader Gaston kwam uit het gebied van Limburg. Hij bleef het accent van deze streek houden. (Haar moeder is een Tunesische)
In oktober 1950 vond hij werk in Ougrée.
Hij werd een regionaal vakbondslid, toen schepen en tenslotte werd hij burgemeester.
Laurette heeft vijf broers en zusters. Zij studeerde rechten aan de Universiteit van Luik en werd later advocaat. Zij huwde met Abbès Guenned. (Alegerijn)
In 1988 werd zij verkozen in Luik.
In 1992 werd zij minister en zij zal minister blijven
tot de Parti Socialiste oppositie wordt.
Patrick, de oudere broer van Laurette, bezit een restaurant "Beau Vivier" in Ougrée waar hij veel geld binnenrijft. Er wordt echter ook gezegd dat hij een maandelijkse overheidstoelage ontvangt voor invaliditeit van een vroeger werkongeval.
Na een barbecue feestje op 26 april 2003 bij Alain Mathot (zoon van andere Mathot - [ Guy Mathot, één van de top-socialisten in Luik ] en Isabelle Simonis (die moest aftreden), werd Patrick overvallen door twee gewapende en gemaskerde mannen.
Hij werd door een schot geraakt en werd in het ziekenhuis van Angleur opgenomen.
De opbrengsten van het feest, meer dan 12.500 euro, waren voorzien om in de kas van de PS te gaan maar verdwenen spoorloos.
Sommigen zeggen dat het om een maffia-afrekening ging.
Enkele tijd later, werden de twee aanvallers gearresteerd. Het bleken naaste relaties van het slachtoffer te zijn.
Zij werden onmiddellijk opgesloten, maar hun advocaat - vreemd genoeg - is Marc Uyttendaele, een deskundige in Constitutioneel recht én de echtgenoot van Laurette Onckelinks.
Wij verwachten nog meer nieuws in verband met deze vreemde zaak. Vooral omdat Patrick onlangs werd gearresteerd voor het dragen van een vuurwapen zonder een vergunning!

De jongere zuster van Laurette Onckelinks verbleef in de gevangenis aan het eind van 1979 of begin 1980 en werd beschuldigd van drugsmokkel. In 1996 werd door Marokko een internationaal arrestatiebevel uitgereikt voor drughandel en criminele organisaties tegen Abbès Guenned, de toenmalige echtgenoot van Laurette Onckelinks.
Maar de man was slim genoeg niet om naar Marokko terug te gaan. Op 31 Juli 1997, werd hij onverwacht geklist en gearresteerd op de luchthaven van Zaventem waarbij hij zijn diplomatieke paspoort (onschendbaarheid)gebruikte.

Laurette scheidde heel snel van hem om een schandaal te vermijden.
Sommigen zeggen dat dit de snelste scheiding in de geschiedenis was.
Één maand na de arrestatie, was de scheiding al officieel.
Abbès Guenned gebruikte illegaal een diplomatiek paspoort dat
hij "als gift" had gehouden, en men kan zich slechts afvragen met welk recht hij erin geslaagd was om dit document te verkrijgen aangezien hij nooit een diplomaat is geweest.

Op 21 Juli 1998, werd Abbès Guenned echter opnieuw gearresteerd op dezelfde grond, deze keer op de luchthaven van Adnan Menderes in Izmir, Turkije.
Hij werd korte tijd in hechtenis genomen, werd bevrijd, en werd een paar dagen later opnieuw gearresteerd op verzoek van het Hoge Gerechtshof omdat Marokko om zijn uitlevering had verzocht.
Heel toevallig werd Uyttendaele als Guenned’s advocaat ingehuurd, terwijl het Belgische Ministerie van Justitie tussenbeide kwam en Hassan Denizkurdu ten gunste van Guenned, valse verklaringen liet afleggen.
Om een diplomatieke rel te vermijden, werd Guenned definitief vrijgelaten. Dit stuk van informatie werd gemeld bij Turkse krant Milliyet op 15 Augustus 1998, onder de Turkse titel: "Esi van Belçikali Bakan krize yol açti"wat in het Nederlands betekent, de "Partner van een Belgische minister veroorzaakt een crisis."

Op 20 november 1999, huwde Laurette de constitutionele advocaat Marc Uyttendaele. Raad eens wie de getuigen waren? De vroegere echtgenoten van het onlangs gehuwde paar!
Abbès was getuige van Laurette, een wees er op dat ze dichte vrienden waren gebleven. Zo dicht zelfs dat Abbès momenteel als adviseur deel uitmaakt van Laurette haar "strategische cel", wat ook het stafpersoneel van haar kabinet in het parlement wordt genoemd.
Men moet niettemin zorgvuldig kijken om hem, onder de vele adviseurs van Laurette te vinden. Haar team is één van de grootste eenheden van het overheidspersoneel.
De bevoegdheden van Abbès omvatten godsdiensten, multicultureel beleid en het grote stedenbeleid.
Het is verrassend dat men daar niets over een drugbeleid terugvindt.
Gelieve ook op te merken dat Abbès, net als alle andere socialistische leiders, heel erg tegen het verbieden van hoofddoeken is bij moslimvrouwen, (zie zijn oproep tegen het verbod van hoofddoeken in "La Libre Belgique" van 15 Januari 2004).

Hij gaf zijn steun aan het oprichten van de vereniging COIFE (Collectif d'associations Opposées à l'Interdiction du Foulard à l'Ecole - Gezamenlijke Verenigingen tegen het Verbod van hoofddoeken in Scholen). Één van de medewerkers van Abbès is Kissi Benjelloun, voorzitter van de Unie van Moskees. Een slager van beroep.
Benjelloun zou zich snel hebben verrijkt bij ‘Real Syndicate’ van moslim huiseigenaars.
In islamitische kringen wordt hij ervan beschuldigd de controle van de Moslimvleesmarkt uit voeren voor zijn persoonlijk profijt.
Bovendien zou Benjelloun ernstige problemen hebben met de Franse belastingdienst.
De vorige Minister van Justitie, de wat kleurloze Marc Verwilghen, had acht van de zestien leden van de moslimexecutieven geweigerd, omdat staatsveiligheid hen verdacht van fundamentalisme.
De echtgenoot van Laurette Onckelinks werd door hen ingehuurd om hun zaak te verdedigen. Spoedig nadat Verwilghen vervangen werd, verkoos Laurette deze acht fundamentalisten. Door de wet van 18 juli 2003, werden net diegenen uitgekozen die ervan verdacht werden het dichtst aan te leunen of lid te zijn bij de "Moslimbroeders" van de extremistische Turkse beweging "Milli Gorûs".
Onder hen was ook Mohamed Boulif, de nieuwe voorzitter van de uitvoerende macht ter vervanging van Nordin Maloujahmoun, die als gematigder bekent staat.
Boulif slaagde er snel in om een "toelage" te verkrijgen die totaal ongerechtvaardigd was. Een overeenkomst met de overheid van maart 1998 bepaalde dat éénderde van de Moslim Algemene Vergadering (die uit 68 leden wordt samengesteld en door algemene stemming van Belgische moslims worden verkozen) na 5 jaar worden vernieuwd. Maar Laurette hield niet van de huidige executieve, onder andere omdat de Parti Socialiste er geen controle over had.
Het gebrek aan taalkundige pariteit (het werd meestal samengesteld uit Franssprekende personen!) en het ontbreken van man-vrouw pariteit (indien dit al in moslimwereld mogelijk zou zijn?) moest de executieve volledig worden vernieuwd.
In feite schijnt het dat sommige moslim godsdienstige leiders overeenkwamen te stemmen met de Parti Socialiste om voor hen te stemmen als zij deel konden uitmaken van de executieve.
Dit is tenminste wat Moslim-pjm zegt [ PJM = Jonge Moslimpartij).
Zonder zelfs de moslim executieve hierin te raadplegen, stuurde Laurette hen een brief op 8 april 2004 om hen te informeren over haar bedoeling om nieuwe algemene verkiezingen te houden.
Een ontwerp koninklijk besluit volgens deze lijnen werd goedgekeurd op 25 Juni 2004, maar na een zeer negatief advies dat door de Raad van Staat werd gegeven, moest ze het laten vallen.
Een wetsontwerp werd toen voorgelegd op dringende basis, d.w.z., er waren amper vier dagen tussen de voorlegging van het wetsontwerp en het doorgeven ter goedkeuring in beide Kamers.
Dit vond plaats op zaterdag 17 juli 2004, terwijl normaal de Kamers nooit op zaterdag zitten.
Sommige volksvertegenwoordigers, zoals Christelijke Senator Clotilde Nyssens vroegen, "hoe een bestaand representatief orgaan ooit van buitenaf kan worden uitgedaagd, om het te laten vervangen door een nieuw orgaan waarbij werd geoordeeld over de manier waarop het functioneert, terwijl andere regels gevolgd werden dan de tot stand gebrachte oorspronkelijke en juridische regels ?"

Laurette antwoordde dat zij voor de beste belangen van de moslimgemeenschap werkte. Dit was een typisch socialistisch antwoord; de mensen worden ‘gelukkig’ gemaakt ondanks zichzelf.

Bovendien werd verschillende keren beroep aangetekend voor het Arbitragehof door moslims om de wet te herroepen.
Op 23 sept., ondertekende Laurette een ministerieel besluit waarbij de nieuwe leden van het comité werden benoemd: vroegere magistraten Lucien François en Raymond Decoux, en Ayse Oz en Hassan Bousetta, Jacques Piéron, die een deskundige op verkiezingsprocedures is en moslims van wie de godsdienstige representativiteit onbetwistbaar werd gevonden.
Hun kostprijs is 62.5 euro per een halve dag.
Moslimorganisaties hebben onmiddellijk verscheidene klachten tegen deze zuiver politieke benoemingen bij de Raad van State ingediend.
Vele moslims protesteren tegen deze strategie [ zie Voetnoot 1 ]
die door de Parti Socialiste, en in het bijzonder door Laurette Onckelinks wordt ontwikkeld, die erop neerkomt " een strategie te volgen om een ideologische controle in stand te houden - om meer stemmen eigenlijk te bereiken - over een gemeenschap waar eigen zeggenschap wordt verhinderd." Het schijnt dat de Parti Socialiste de immigrantengemeenschap, vooral de
moslims wil gebruiken, om extra stemmen te bereiken.

Het recente schandaal van Isabelle Simonis [ zie Voetnoot 2 ], de erfgename in een gebied van Laurette dat zij ten gunste van Brussel heeft laten varen, heeft duidelijk aangetoond. [ Beeld van Philippe Moureaux, met de legende: "Philippe Moureaux, Burgemeester van het district van Molenbeek, is van plan immigranten en vooral islam als basis voor zijn kiesdoeleinden te gebruiken." ]
Nochtans is er geen waarborg dat de strategie om de islam te gebruiken om stemmen te halen, - zoals door het duo Onkelinckx-Moureaux wordt gevolgd -, als intelligent en dus efficiënt mag worden beschouwd.
Want het gevoel van ontevredenheid groeit bij vele moslims. Bedreigingen die onlangs door Laurette Onkelinckx, Philippe Moureaux and Mohamed Chahid werden ontvangen zijn daarbij vrij duidelijke signalen. Mensen die van de islam houden worden nu bedreigd door islamieten!
Wat opvallend is bij dit alles, is dat amper twee weken geleden, Laurette tijdens een tv-debat, zeer zelfverzekerd verklaarde dat de moord op Theo Van Gogh in Amsterdam, iets was dat in België onmogelijk was.
Men kan dit als bewijsmateriaal van Laurette’s gebrek aan bekwaamheid zien, terwijl ze zich tevreden stelt met wishful thinking.
Zogenaamde de bekwaamheidsmaatregelen van Laurette tot haar commerciële glimlach is één bedrieglijk masker. Bij alle ministeries waar zij al heeft gewerkt, bleef enkel occasioneel een goede herinnering aan haar achter.

Het was meer gebabbel en show dan echte actie.
Geen pragmatisme (of gevoelvoor realiteit) maar eerder doctrinaire en dictatoriale tribunes.

De Franssprekende politieke kringen herinneren zich nog één van de doelstellingen die in 1996 door Laurette Onkelinks werd bepaald toen zij Minister van Onderwijs voor de
Franse Gemeenschap was, "Alle studenten zouden in 2001 tweetalig zijn.”
Het is nu 2004 (2005) en zijn gedwongen om toe te geven dat dit doel verre van bereikt is!
Wat de leraren aangaat, hebben de meeste van hen veel betere herinneringen aan de vroegere pragmatische minister Pierre Hazette dan aan de koppige Laurette.
Daarna werd Laurette minister van Justitie.

Hier komt zij, wacht en kijk!

Goed, om het zachtjes uit te drukken, worden de overtuigende resultaten nog verwacht.
De gevangenissen zijn overladen en met vele gaten zoals een zeef.
Er waren meer dan 9.000 gevangenen in 2003, Daarbij laten we de incidenten tijdens de Dutroux affaire nog even buiten beschouwing.

Zaken zoals de opengelaten politiebestelwagen, een celsleutel die in een pot werd gevonden, erotische brieven die werden gevonden van Dutroux aan een minderjarig meisje).
De ongelooflijke vluchtverhalen van Nordine Benallal in Augustus 2004 en van Hammid Gr Mrabet hebben zowat 20 dagen later de krantenkoppen gehaald.
In de gevangenis van Lantin, kon een gevangene zelfs een grote vuurwapentrafiek opstarten vanuit zijn eigen cel!

Wat deed Laurette toen?
De vlucht zou veroorzaakt zijn door het gevangenisbeleid, die onder de controle van het Ministerie van Financiën, Didier Reynders staat. Daarmee was het probleem opgelost.
In verband met de overvolle gevangenissen, werden ondertussen twee gevangenissen gesloten (in Hasselt en Tongeren) omdat zij te oud waren voor de arme gevangenen.
Zullen deze sluitingen niet voor nog meer overbevolking zorgen nog bij de overgebleven gevangenissen?

Goed, geen probleem.
Het totale aantal gevangenen zal door officieel besluit verminderen.
Voor alle gevangenisstraffen van minder dan 6 maanden (behalve liefhebbende misdaden) zal men niet meer opgesloten worden.
Voor uitspraken van de rechter van 7 à 8 maanden, hoeft men slechts nog één maand in de gevangenis.
Voor een gevangenistermijn tussen 8 en 12 maanden, zal het slechts 3 maanden
gevangenis zijn. Voor alle gevangenisstraffen tussen 1 en 3 jaar, zullen de medebewoners worden vrij gelaten nadat zij éénderde van hun gevangenisstraf hebben uitgezeten.
De gevangenen die vragen om met een elektronische enkelband te worden uitgerust, zullen van rechtswege onmiddellijk op vrije voeten worden gezet, maar blijven officieel wel gevangenen.
Dit zijn alle vrij ontmoedigende maatregelen voor misdadigers!

Uit angst voor een cipierstaking vóór de verkiezingen van juni, vroeg Laurette zelfs dat een minimum aan veroordeelde personen werd opgeroepen om hun straf uit te zitten in de overbevolkte gevangenissen.
Van rechters werd geëist dat zij hun uitspraken minstens één maand zouden uitstellen tegen personen die minder hebben ontvangen dan een gevangenistermijn van 3 jaar.
Op een totaal van 1.138 verzoeken om invrijheidstelling op erewoord, zijn 658 verzoeken verleend, d.w.z., 59 %!
Bij 5% van de verzoeken was betrokken seksuele misdaden tegen minderjarigen!
(Volgens dagelijks "La Dernière Heure" van 9 november 2004).
Anderzijds heeft de Staat meer dan 500.000 euro in 2 jaar betaald om mensen onrechtvaardig in hechtenis te houden.
“Personen die geen inbreuk hebben begaan vinden zich in de gevangenis. Het gebeurt regelmatig." ("La Dernière Heure", 29 oktober 2004). Dus worden misdadigers losgelaten en onschuldige mensen worden opgesloten!
Aan het chronische gebrek aan magistraten werd niets gedaan.
Integendeel, de situatie schijnt te zijn verergerd.
Men verkiest het benoemen van lager personeel - dat goedkoper is en lonend wanneer het tijd voor verkiezingen is - eerder dan magistraten. Vele bekende delinquenten en misdadigers worden bevrijd of krijgen symbolische straffen omdat zij niet binnen een redelijke tijd voor de rechter konden verschijnen.
Dit zal hen niet weerhouden op opnieuw misdaden te plegen!
Het beheer van Laurette toont deficiëntie. Ondanks een beduidend stijgende begroting voor het Ministerie van Justitie (dat wat is wat zij zelf zei!) krijgen de crediteuren hun geld niet op tijd en is het departement dat met het betalen van de rekeningen van het Ministerie van Justitie wordt belast vrijwel failliet gegaan.
En 650 magistraten tekenden vervolging aan tegen Laurette voor wanbetaling van gelden die hen rechtmatig toekomen. ("La Dernière Heure", 27 augustus)

Het is waar dat de prioriteit van Laurette Onckelinks ligt in het bestrijden van extreem rechts. Niet door de bestaande problemen aan te pakken, maar door het breken van de thermometer.
Zij geeft opdracht tot het volgen van procedures tegen rechts en verbiedt alles wat eventueel kan lijken op racisme of islamfobie.

Vergeet niet dat het wekelijkse satirische blad Père Ubu ons verscheidene keren eraan herinnerde dat Laurette van de"Kaviaar-socialisten" [ zie Voetnoot 3 ] zowat 30.000 euro per maand verdient.
Zij reageerde hierop en gaf haar echtgenoot en advocaat opdracht om
Père Ubu voor de rechter te slepen. Zij verloor deze zaak jammerlijk. (zie website Truder)

Met dergelijke bedragen zou ze terug naar haar keuken moeten worden gestuurd, er is nauwelijks enige kans dat zij het droevige lot van haar kiezers zou moeten delen!

Voetnoot 1: EMIM, Herdenking voor de Marokkaanse
Immigratie, werd verondersteld om 40 jaar Marokkaanse
immigratie naar België te vieren en op het terugwinnen van hun stemmen
voor de regionale verkiezingen van Juni 2004. De raad die uit
12 leden werd wordt samengesteld voorgezeten door zelfde Hassan
Bousetta, en werd samengesteld uit 6 leden van de PS, één Groene en 5 socialistische sympathisanten.

Voetnoot 2: Een intern memorandum werd per vergissing door een medewerker van Isabelle Simonis gestuurd aan Le Soir en laat blijken dat de strijd tegen de rechtervleugel en racisme o.a. werd gemotiveerd door de wens om “allochtone kiezers bij de PS aan te trekken.”
Men zou dan openbaar geld voor dat sectarisch doel besteden. Isabelle Simonis gaf
sommige blunderende antwoorden op vragen over dit incident dat haar snel dwong om als
voorzitter van het Franse Sprekende Communautaire Parlement af
te treden.
Voetnoot 3: "Kaviaar-socialisten" is een term die
wordt gebruikt om naar dit rijke en aristocratische links te verwijzen
dat in wezen niet socialistisch is.

Vertaling van de Engelse tekst: http://www.talkaboutgovernment.com/group/alt.www.libertar...

10:07 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Het is onbegrijpelijk dat iemand zoals Laurette Onkelinx minister van justitie is kunnen worden.

Hoe is het ook mogelijk dat er geen politieke vragen werden gesteld rond het feit dat haar ex-man Abbès Guenned als adviseur deel uitmaakt van de "strategische cel" van haar kabinet. Guenned zou tevens tot voorzitter van de moslimraad verkozen zijn geweest.

Er werd ook nooit een onderzoek ingesteld naar mogelijke belangenvermenging in het toewijzen van overheidsopdrachten aan de huidige echtgenote van Onkelinx, de advocaat Marc Uyttendaele.

Gepost door: Jan Boeykens | 25-10-07

Elio Di Rupo en de 'gewone man'
Gezien de socialisten hun voeling met de 'gewone man' al lang verloren hebben en zij een voorbeeld zijn geworden van corruptie, proberen zij nieuwe gronden aan te boren.
Dat doen ze door wat aan hun imago te knutselen.
Het is echter twijfelachtig of de naamsveranderingen, het zoeken naar vrouwelijk schoon en het zich profileren als 'progressieve' gezinspartij veel zal uithalen...

----------------------------------------

"Politiek mag voeling met buitenwereld niet verliezen"


Van de 113 Vlaamse federale verkozenen, zijn er slechts twee met een achtergrond als arbeider.

'Ook de gewone man moet in de regering kunnen zitten', zei PS-voorzitter Elio Di Rupo in de nasleep van het ontslag van zijn staatssecretaris Frédéric Laloux. Di Rupo suggereerde ermee dat Laloux, banketbakker van opleiding, wegens zijn scholing geen eerlijke kans had gekregen van pers en collega-politici.

'Ik heb in de media alvast erg weinig kritische kanttekeningen bij de achtergrond van Laloux gevonden', zegt politicoloog Stefaan Fiers van de K.U.Leuven. 'Vreemd dus dat Di Rupo daar een verklaring in ziet. Mogelijk heeft het in de Wetstraat zelf wél meegespeeld, maar dat kunnen alleen de betrokkenen zelf inschatten.'

Blijft de vaststelling dat het niet voor de hand ligt voor niet-hooggeschoolden om door te groeien naar de federale politiek. Er zijn bijvoorbeeld slechts 2 arbeiders onder de 113 Vlaamse federale gekozen. Is dat een probleem? 'Moet je zwart zijn om de gevolgen van racisme goed te kunnen inschatten en, indien mogelijk, oplossingen aan te bieden?' antwoordt Fiers met een tegenvraag. 'Ons parlement biedt absoluut geen doorsnede van de bevolking, maar dat betekent daarom nog niet dat het de belangen van de hele bevolking minder goed behartigt. Toch vind ik dat er een zeker aantal laaggeschoolden in het parlement moeten zitten, al was het maar om bepaalde bevolkingsgroepen politieke zichtbaarheid te geven. En ik geloof ook wel dat je als hooggeschoolde met een voorsprong begint. Maar politiek is een stiel die je al doende leert en er is geen enkele reden waarom een arbeider die achterstand niet kan inhalen. Vroeger, toen er meer arbeiders het tot Kamerlid schopten, draaide het parlement trouwens zeker niet slechter. Het wetgevend werk was zeker niet van mindere kwaliteit.'

Niet alleen voor arbeiders blijkt het moeilijk om zich waar te maken in de politiek - vraag maar aan manager Peter Leyman (CD&V, ondertussen opgestapt) of professor Christine Van Broeckhoven (SP.A). Dreigen we naar een parlement van beroepspolitici te evolueren? 'Dat is een risico, ja. We moeten opletten dat de politiek de voeling met de wereld buiten de Wetstraat niet verliest', besluit Fiers.

Jef Van Baelen
Knack 21.4.08

Gepost door: Werkgroep Morkhoven | 19-05-08

De commentaren zijn gesloten.