18-10-06

De rode kameleons

Ik weet het is een lange tekst, en lange teksten doen het niet zo goed op blogs, maar toch wil ik u dit niet onthouden

 

Je kunt veel kritiek hebben op de socialisten, of het nu over hun voorzitter of programma gaat. Maar waar je niet omheen kunt, is dat ze zich elke keer zeer goed kunnen aanpassen aan een nieuwe vijver kiezers waaruit ze kunnen vissen. Eerst waren het de arbeiders, later de gauche caviar en nu uiteindelijk de 'allochtonen'. Ook hebben ze op basis van dat electoraat hun sociaal-economisch programma steevast aangepast. Aanvankelijk voorstander van een collectivisering van de productiemiddelen zijn ze stilaan in richting van een sociaal gecorrigeerde vrije markteconomie geëvolueerd. Een economische kameleon dus. De SP.a verschilt vandaag de dag amper van een links-liberale partij. Ook inzake sociaal-economische dossiers wordt het druk in het centrum.
Een aanpak die de partij geen windeieren legt. Ze weet daardoor de links-liberalen van Spirit en de VLD aan zich te binden en dat is de levensverzekering voor Paars aan het worden. Maar de SP.a moet zijn electoraat natuurlijk pamperen en dat is niet altijd even eenvoudig. Onder de briljante (ere wie ere toekomt) Johan Vande Lanotte hebben de socialisten daarvoor een subtiel, maar pervers systeem geïntroduceerd. Het gebruik van de sociale zekerheid als hangmat wordt nog steeds als een evidentie beschouwd. Het blijft een systeem om nu ook de allochtone bevolking aan zich te binden. Hierbij worden zelfs veel hogere bedragen dan vroeger uit de staatskas gehaald. Ondertussen zijn verhalen gekend van de facto polygaam wonende allochtonen die voor zichzelf, hun kinderen en hun echtgenotes maandelijks duizenden euro's aan uitkeringen krijgen.
Daarnaast bestaat het electoraat van de SP.a vooral uit gepensioneerden, ambtenaren en uiteraard pseudo-kunstenaars. Zonder populistisch te willen doen, gaat het hier om dat deel van de bevolking dat vooral een ontvanger is van uitkeringen en niet echt een bijdrage levert aan de productiviteit en de groei van onze economie. Wie echter vooral bijdraagt aan de economie en onze sociale zekerheid, interesseert de SP.a niet. Het gaat hier om de klassieke tweeverdieners die ongeveer de helft van hun inkomen moeten afstaan aan de staat. Dat herverdelingsmechanisme komt de socialisten zeer goed uit. Bovendien zijn ze zo zeker van hun stuk dat ze zonder noemenswaardige tegenstand allerlei leugens kunnen lanceren. Zoals het verhaal over het Zilverfonds dat in de toekomst onze sociale zekerheid betaalbaar moet houden en de kosten van de vergrijzing moet opvangen. Terwijl er eigenlijk geen eurocent in dat fonds zit. Vande Lanotte en co weten trouwens zeer goed dat onze sociale zekerheid op een faillissement afstevent. En in plaats van het te redden zullen het - o paradox - de socialisten zijn die de verzorgingsstaat zullen vernietigen. Dat werd mij onlangs nog door een Vlaamse topeconoom voorspeld.
De eerste signalen daarvan zijn al duidelijk. Het is zo dat ons sociale zekerheidssysteem gebaseerd is op een combinatie van verzekering tegen risico (zoals werkloosheid) en solidariteit (de sterken ondersteunen de zwakken). Nu wordt die verzekerinsgpoot stilaan afgebroken. Door bijvoorbeeld constant allerlei uitkeringen te verhogen en nog altijd een gigantisch deel van het loon van de werkenden af te romen, overheerst het solidariteitsprincipe. Een steeds groter deel van de bevolking (de reeds vermelde tweeverdieners) stellen meer en meer vast dat ze in verhouding massaal moeten bijdragen aan de sociale zekerheid. Terwijl ze goed weten dat ze amper iets gaan ontvangen. Vandaar dat er meer en meer mensen zelfstandigen worden en zo de facto het systeem verlaten.
Wanneer er echter op termijn niet langer voldoende middelen zijn om de sociale zekerheid te onderhouden en ook de belastingdruk fenomenaal hoog ligt, dan zal er voor de socialisten bijvoorbeeld niets anders op zitten dat het wettelijke pensioen van een deel van de bevolking af te nemen. Ook dit is mij al door een paar economen voorspeld. Tweeverdieners (zij weer) zullen via een groepsverzekering en privé-pensioensparen een appeltje voor de dorst hebben weggelegd en dus zal de politiek daaruit besluiten dat een wettelijk pensioen voor hen niet langer levensnoodzakelijk is. Wel voor het electoraat van de SP.a daarentegen dat dankzij de vrijgekomen middelen toch van een pensioen zal kunnen genieten en waarmee men dus zogezegd solidair zal moeten zijn. Dat de hardwerkende Vlaming daarvoor het gelag betaalt, zal Vande Lanotte en co worst wezen. Een verontrustend vooruitzicht.

Angélique Vanderstraeten in 't Pallieterke

16:08 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Volledig mee akkoord. Alleen hebt u het alleen over de tweeverdieners, vergeet niet dat zelfstandigen en kmo'ers ook een grote bijdrage leveren(lees uitgemolken worden) aan "die sociale zekerheid". Maar als een zelfstandige failliet gaat is het eerder de trek-uw-plan-zekerheid dat zegevierd.

Gepost door: jan | 19-10-06

De commentaren zijn gesloten.