14-11-06

OCMW stuurt killercop naar 85 jarige wanbetaler!

In Sint-Niklaas de stad van de socialist Freddy Willockx laat het OCMW liever een autochtone wanbetaler van 85 jaar creperen dan hem steun te bieden en hem te helpen met zijn financiële problemen. Ik vraag me af hoe dat kan, elke asielzoeker krijgt hier opvang terwijl men zijn dossier onderzoekt. Ze krijgen onderdak, voedsel, medische hulp en een financiële steun zodat ze inkopen kunnen doen. Maar een 85 jarige autochtone man mag creperen die krijgt geen hulp. Deze man was dus ongeveer 24 jaar toen WOII uitbrak. De kans is dus groot dat hij voor zijn vaderland gevochten heeft. En dit is de dank van de stad Sint-Niklaas. Afgemaakt met een buikschot door een schietgrage agent.

 

Politiemensen zouden getrainde personen moeten zijn, mensen die zich geoefend hebben in omgang met wapens, mensen die kunnen richten zodat ze de tegenstander kunnen uitschakelen door een schot in het been of schouder. Hier schiet men een man van 85 in de buik. Men maakt mij niet wijs dat een man van 85 een bedreiging is voor getrainde agenten.

 

Ergens mogen we blij zijn dat het een autochtone man is, anders had men weer de stad afgebroken, dan hadden we weer een hele hoop politici gehad die mee op straat kwamen om te betogen tegen de racistische politie. Nu zal dit voorval zo snel mogelijk onder de mat geveegd worden het was immers maar een autochtoon!

08-11-06

Nog meer verkiezingsfraude, dit maal in Dendermonde!

Het verkiezingsresultaat in Dendermonde is vervalst door "manipulatie van de verkiezingssoftware vooraf en op datum van de centralisatie van de uitslagen". Dat stelt een anonieme ambtenaar in een brief aan de lijsttrekkers van de verkiezingen van 8 oktober.

Hertelling
De briefschrijver maakt zich sterk dat, mocht er in Dendermonde een hertelling van de uitslag van de gemeenteraadsverkiezingen in Dendermonde worden gehouden, er een andere uitslag uit de bus zou komen. Hij of zij verwijst ook naar het feit dat de uitslag voor Dendermonde langer op zich liet wachten dan voor andere gemeenten. VLD-lijsttrekster Hilde Dierickx bevestigt dat de uitslag vertraging had wegens problemen met het doorsturen van een diskette.

Jacht op andersdenkenden gaat naar hogere versnelling!

Patrick Dewael neo-socialistische minister van Binnenlandse zaken wil de strijd tegen de internet misdaad opvoeren volgens belga/hln. Het paradepaarde moet de Federal Computer Crime Unit worden, die 46 man extra krijgt en zich zal storten op internetoplichting, radicale websites en kinderporno.

Men mag van mij pedofielen ophangen aan hun kl****, oplichters bestrijden die argeloze mensen hun centjes ontfutselen is ook niet op tegen. Maar wat me wel de wenkbrauwen doet fronsen is de strijd tegen radicale websites.

Wat moet ik me daarbij voorstellen, wat is radicaal?

Volgens mij staat radicaal nog steeds voor en ik citeer even Kramers woordenboek:

“ra-di’caal, tot de wortel gaande, afdoende middel. Geneigd tot consequentie, diep ingrijpende hervormingen op politiek en sociaal stelsel.”

Patrick Dewael wil dus de strijd aangaan met mensen die consequent zijn en hervormingen willen. Dat zijn dus alle mensen die het niet met zijn mening eens zijn. Als je het wel eens zou zijn  zou je immers geen hervormingen willen.

Alles gaat goed! België in cijfers.

België in cijfers

 

MAS project: 54.000.000 € werkelijke kost ? Maal 3 waarschijnlijk

Justitiepaleis Antwerpen: 100. 000.000 € werkelijke kost  ongeveer 249.000.000 €. Maar hier stop dit verhaal nog niet. Het gebouw word verkocht en terug gehuurd. Koper maakt hier 133% winst. Totale kost van het gebouw dus geen 249.000.000 € maar ongeveer 600.000.000 €.

Gronden van justitiepaleis in Antwerpen: Gekocht voor 3.8 miljoen euro verkocht voor 112.000 €

Hoofdkwartier van de SP.a in Antwerpen: Gekocht voor 7 miljoen Bfr verkocht aan de staat voor 27 miljoen Bfr. 267% winst voor de SP.a partijkas.

Asielcentra Zon & Zee: Gekocht voor 13.600.000 € verkocht voor 9.000.000 €.

Asielcentra Hengelhoef: Gekocht voor 19.000.000 € verkocht voor 5.300.000 €

OCMW Antwerpen: Verliest 30.000.000 €

Renovatie Berlaymont gebouw:  kost 882.000.000 €

Huur Berlaymont gebouw: 440.000 € per maand.

 

België marktaandeel: België verloor de jongste vijftien jaar  20 % marktaandeel tegenover de geïndustrialiseerde landen en 7 % sinds 2000.

Belgie competiviteit: In vijf jaar tijd van de 18de naar de 33ste plaats (bron: WEF Genève)

Belgie delokalisatie: Van de 61 landen bevond België zich qua risico voor delokalisatie van de productie-eenheden op de 60ste plaats in 2006 (in 2003 was dat nog de 41ste plaats).

België delokalisatie R&D afdeling: Ook hier verliezen wij gestaag terrein. Op de 61 onderzochte landen zijn wij het 54ste risicovol (cijfers voor 2006). Drie jaar eerder bevond ons land zich nog op de 26ste plaats.

België loondruk: De fiscale en parafiscale druk op de lonen is de hoogste ter wereld.

België loonkost: Hier bevinden we ons op de 119de plaats (van de 125 door het WEF onderzochte landen).

België loonkost per arbeidsproduct: Hier belanden we op 73ste plaats van de 125 landen.

België verspilling van de overheidsuitgaven: . Inzake verspilling van de overheidsuitgaven dalen wij van de 17de (in 2002) naar de 50ste plaats (in 2005).

België efficiëntie belastingsdienst: 115de plaats op 117. Alleen Benin en Brazilië doen nog slechter.

België corruptie index: Hier staat België op de 20ste plaats samen met Chili.

10:50 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: wanbeleid, geld, politiek, belgie, kosten |  Facebook |

Fun met de neo-socialisten

guypuin

 

VLDinquisitie

 

N.V. Belziek virtueel failliet!

Dit zijn even wat cijfers over België door iemand die het kan weten! Ik weet het, het is een hele tekst maar u zou toch eens de moeite moeten nemen om hem uit te lezen. Nadien mag u uw broek terug optrekken die ondertussen wel zal afgezakt zijn van het verschieten.

 

Als bedrijven even alarmerende cijfers zouden neerzetten als de nv België, zouden ze op de beurs worden afgeslacht en ingrijpende herstructureringen moeten aankondigen.

Ondernemingen houden permanent hun evolutie in het oog. Beursgenoteerde ondernemingen worden zelfs continu in de gaten gehouden door experts. Omzetevoluties en marktaandelen zijn daarbij belangrijk. Maar ook de financiële structuur van een bedrijf is een topic van permanente aandacht. Enkele ratio's bijvoorbeeld mogen niet onder een bepaald niveau dalen. De solvabiliteit (eigen vermogen over balanstotaal) mag niet minder dan 15 % bedragen, het bedrijfskapitaal mag niet onder de 10 % van het balanstotaal zakken en de cashflow mag niet lager zijn dan 6 % van het balanstotaal. Vooral delicaat wordt het wanneer die zogenaamde alarmpeilen samen worden overschreden. Als het bedrijf dan toch nog overeind wil blijven, dringt een herstructurering zich op.

Die benadering is geldig voor alle ondernemingen, met uitzondering van één: de nv België ontsnapt blijkbaar aan die logica. De nv België verloor de jongste vijftien jaar immers 20 % marktaandeel tegenover de geïndustrialiseerde landen en 7 % sinds 2000. Het alarmpeil voor de nv België is vanzelfsprekend niet hetzelfde als voor een individuele onderneming, maar de logica blijft ook hier toepasselijk. Gezien de beperkte accuratesse van een aantal indicatoren is vooral de evolutie belangrijk. Daarnaast worden, indien mogelijk, verschillende bronnen geraadpleegd. Laten we even een paar indicatoren op een rijtje zetten.

De competitiviteit van ons land daalde, afhankelijk van de bron, in vijf jaar tijd van de 18de naar de 33ste plaats (bron: WEF Genève) of van de 18de naar de 27ste plaats (bron: IMD Lausanne). Logisch dus dat ook het risico op delokalisatie is verhoogd. Op 61 landen bevond België zich qua risico voor delokalisatie van de productie-eenheden op de 60ste plaats in 2006 (in 2003 was dat nog de 41ste plaats). Nu blijken heel wat politici dit te relativeren; sommigen beweren zelfs dat we er op termijn naar moeten streven om de R&D-afdelingen hier te houden en de productie te laten vertrekken. Die redenering is fundamenteel verkeerd. Op termijn zal de R&D-afdeling immers (fysische) toenadering zoeken tot de productie-eenheid. Als alle industrie delokaliseert, mogen wij er ook van uitgaan dat de R&D-afdelingen zullen volgen. Trouwens, ook wat betreft het risico op delokalisatie van de R&D-afdeling verliezen wij gestaag terrein. Op de 61 onderzochte landen zijn wij het 54ste risicovol (cijfers voor 2006). Drie jaar eerder bevond ons land zich nog op de 26ste plaats.

Sense of urgency. Terwijl een bedrijf dat wordt geconfronteerd met dergelijke alarmpeilen zou worden afgeslacht op de beurs en ingrijpende herstructureringen zou moeten aankondigen, is de nv België immuun voor die evoluties. Zo blijft de fiscale en parafiscale druk op de lonen de hoogste ter wereld. De loonkosten in hun totaliteit bevinden zich op de 119de plaats (van de 125 door het WEF onderzochte landen). Onze legendarische hoge productiviteit, bijproduct van de te hoge belastingen, zorgt ervoor dat wij inzake loonkosten per arbeidsproduct op de 73ste plaats belanden.

Wie denkt dat die benauwende cijfers leiden tot een beter beheer van de publieke middelen of een efficiënte overheidsdienst, vergist zich schromelijk. Inzake verspilling van de overheidsuitgaven dalen wij van de 17de (in 2002) naar de 50ste plaats (in 2005). Onze belastingdiensten bekleden qua efficiëntie de 115de plaats op 117. Alleen Benin en Brazilië doen nog slechter.

Verbeteringen in de marge zullen niet leiden tot een fundamentele oplossing. Integendeel, kleine ingrepen strooien zand in de ogen zodat de werkelijke uitdaging eventjes wordt onderdrukt. Radicale ingrepen zijn nodig, onder meer inzake de lasten op arbeid, de flexibiliteit van de lonen, de regulering van de arbeidsmarkt en de efficiëntie van de overheidsadministratie. Zonder dergelijke ingrepen zal de nv België nog meer marktaandeel verliezen en zal de sociale welvaartsstaat niet langer sociaal en ook niet langer welvaartsstaat kunnen blijven.

De overheid kan dergelijke ingrepen niet alleen realiseren. Ze heeft daarbij de steun nodig van de sociale partners en de hele bevolking. Als we verwijzen naar voorbeelden van landen die het de jongste tien jaar bijzonder goed doen, vernoemen we steevast Ierland en Finland. Nochtans was Ierland een arm land bij de toetreding tot de Europese Unie, met emigratie van hun geschoolde arbeidskrachten. Finland dan weer kende een diepe economische crisis door het ineenstorten van de grote buur: het Russische imperium. Bovenstaande cijfers zijn dan ook helemaal niet bedoeld om aan de klaagmuur te staan. Ze tonen alleen aan dat de situatie ernstig is en dat ingrepen in de marge weinig zinvol zijn.

We hebben een sense of urgency nodig, zodat fundamentele ingrepen mogelijk worden. Al moeten we hier misschien verwijzen naar het recente boek van gewezen Barcotopman Hugo Vandamme en journalist Karel Cambien: Wat baten kaars en bril, als de uil toch niet zien wil ...

(De auteur, secretaris-generaal van het Vlaams Departement voor Economie, Wetenschap en Innovatie, schrijft deze column in persoonlijke naam.)

 

06-11-06

De parodie van een rechtsstaat!

"Mark Horemans stuurde onderstaande tekst rond met de mededeling dat deze in de openbaarheid kan worden gebracht. Aangezien de media hem niet gespaard hebben en anonimiteit dus toch geen optie meer is, heeft hij besloten het onrecht dat hem wordt aangedaan publiek aan te kaarten.

Voor nadere inlichtingen Mark Horemans, cel 326, P.I. Gent –
Nieuwewandeling 89 – 9000 Gent."
29/10, Rijksgevangenis Gent

L.S.,

Als iemand met dissidente stem in de Middeleeuwen tot zwijgen
gebracht moest worden, volstond de aantijging van "ketter" om die stem te smoren. Ook de huidige machtshebbers bedienen zich van die techniek. Wat de inquisitoriale vervolgingen voor de Middeleeuwen zijn, zijn de "antiterrorismewetgevingen" voor de 21e eeuw. Een uitstekende kans van het zetelende regime om angst te dealen en tegelijkertijd de opponenten uit te schakelen om de eigen macht te consolideren. Net zoals men nu smalend en met zekere gêne terugblikt naar die term ketter, zo zal men in toekomstige tijden spreken van de ondraaglijke lichtheid van het "terrorisme"-predikaat.

Als een campagne uit de koker van Noël Slangen werd de staat, een maand voor de verkiezingen, van een fictieve staatsgreep gered. Zeventien beklaagden waarvan er twaalf aangehouden werden. Drie wapenhandelaren, zes militairen en een hoop politieke idealisten die mee gecompromitteerd werden omwille van fictieve verbanden en onzinnige hypotheses van het parket.

De echte staatsgreep voltrekt zich echter ver weg van de
gemediatiseerde prefabricaties, de sensationele tot hallucinante "onthullingen", namelijk de graduele inperking van onze burgerlijke vrijheden, met name de vrijheid van vereniging en vanzelfsprekend de vrijheid van meningsuiting, de eeuwige
slachtoffers van elk totalitair regime. De staatsveiligheidsdiensten
werden van hun parlementaire controle "bevrijd" en zouden direct
onder de minister ressorteren. Volgens het zoveelste nieuwe
wetsvoorstel van ons aller Laurette zouden politiek dissidenten na
hun racisme of negationismeveroordeling hun burgerrechten ontnomen worden. En Dewael wil de rechter allerlei organisaties laten verbieden.

Sinds 7 september ben ik aangehouden onder de tenlastelegging van deelname aan een terroristische groepering én inbreuken op de racisme- en negationismewetgeving. Wat op zich een unieke, maar gevaarlijke cocktail is om me tegen te verdedigen.

Wat is er dan juist gebeurd? Van 2002 tot 2005 heb ik in het kader van B&H Vlaanderen inderdaad een reeks lezingen en debatten
georganiseerd over onderwerpen die middels censuur uit het reguliere mediacircuit gehouden worden. De laatste vond plaats in maart 2005 naar aanleiding van Siegfried Verbeke's vrijlating uit voorarrest. De toenmalige organisatie desintegreerde en de contacten werden verbroken. De laatste twee jaren werd geen enkel nieuw initiatief genomen. Met andere woorden, de organisatie was zo dood als onze democratische basisrechten binnenkort ook zullen zijn.

Van 2002 tot 2006 was ik eveneens uitgever van BBET, een private nieuwsbrief waarin allerlei regimekritische en controversiële artikels konden verschijnen zonder dat de auteurs aan zelfcensuur
moesten doen. Als een hedendaagse Samiszsat-uitgave werd het onder vrienden verdeeld. Het aantal abonnenten oversteeg de vijftig niet.

Hoe groot was dan ook mijn verbazing, mijn ongeloof zo je wil, toen ik op die woensdagmorgen met een huiszoeking verrast werd door de federale politie, en na me nog vrijwillig aangeboden te hebben voor verhoor, wederrechtelijk opgesloten werd onder het mom van zulke groteske beschuldigingen. De Gestapo waardig…

Eén van de militairen die in deze zaak ook verdacht zijn werd
maandenlang door een infiltrant benaderd en tot sappige uitspraken (grootspraak en toogpraat van een enkeling) en illegale
wapenhandelingen verleid. Kosten noch moeite werden gespaard om het engebeeld monster te neutraliseren, om het blazoen van Justitie op te kunnen poetsen en om "en passant" enkele politieke dissidenten de vergeetput in te gooien en maatschappelijk uit te schakelen. Door wat ongelukkige toevalligheden en een flinke dosis inbeeldingsvermogen zag men in wat losse wapenhobbyisten en een politieke dissident een georganiseerde groep extreemrechtse terroristen.

Reeds 53 dagen bevind ik me nu temidden de drugsdealers en
geïnterneerden. Reeds 53 dagen tracht ik deze groteske aantijgingen te weerleggen, me te verweren tegen dit spreekwoordelijke vermoeden van schuld. De aanklacht van terrorisme is echter zo uit de lucht gegrepen, dat elk verweer ook surrealistisch wordt. De techniek van de Grote Leugen werkt dus nog steeds feilloos.

Aangezien ik principieel nooit voor en altijd tegen (zinloos) geweld
gepleit heb, is dit onderzoek en mijn situatie zeer Kafkaiaans. Als
in een nachtmerrie ben ik beland als Jozef K. in Het Proces, op een goede morgen uit mijn leventje geplukt en bedreigd met 10 jaar cel op basis van een vage terrorismewet, een laat product van de 9/11- gekte. Mijn raadsman, Piet Noë, verzet uitstekend werk, maar het is vanzelfsprekend schier onmogelijk om tegen zoveel politieke druk en rechtsmisbruik op te boksen, om deze heksenjacht te beëindigen. Mijn bedrijvigheden als publicist de laatste vier jaren kunnen me maximaal een jaar voorwaardelijke celstraf opleveren, als de wet juist gelezen wordt, wat dus zeker geen maandenlang voorarrest rechtvaardigt – de grove onrechtvaardigheid van zulk een muilkorfwet dan nog buiten beschouwing gelaten.

Als familievader met drie jonge kinderen en een vrouw die
thuisblijft, is deze situatie van flagrant onrecht uiteraard schrijnend. Gelukkig weet mijn vrouw deze situatie rationeel aan te pakken en kunnen onze financiële reserves voorlopig nog aangesproken worden. Maar ook onze kinderen worden gestraft voor een misdrijf dat ik niet gepleegd heb. Ik zal er naar alle waarschijnlijkheid niet bij zijn als mijn zoon zijn eerste stapjes zet. Nodeloos te zeggen dus dat elke dag in deze vergeetput er één te veel is.

Vooral de absolute willekeur, de absolute onrechtvaardigheid (ze
hadden mij evengoed van pedofilie of mensenhandel kunnen beschuldigen, denk ik altijd) en de thuissituatie maken het onverteerbaar. Ik vrees dus dat deze stalinistische schertsvertoning nog wel even zal duren. Indien men mij daadwerkelijk zou veroordelen onder die toch wel zeer elastisch toewendbare antiterrorismewetgeving, zou dat een ongekend precedent vormen. Net zoals Franciscus van Assisi of Thomas van Aquino onmogelijk
verantwoordelijk gehouden kunnen worden voor de inquisitie, zo
kunnen mijn publicistische activiteiten onmogelijk voor terrorisme
versleten worden.

Terwijl Mariusz O. naar de voetbal gebracht wordt, terwijl Ferhye
Erdal wel in vrijheid gesteld werd in afwachting van haar proces en zelfs onderdak kreeg in een pand van de staatsveiligheid, bevind ik mij in "maximum security" en worden de contacten met de buitenwereld geminimaliseerd, als ware ik Hannibal Lector. Sommige basisrechtengelden blijkbaar niet voor "de oppositionele rechterzijde". Ik hoop vurig dat deze nachtmerrie spoedig beëindigd zal worden, ik weer mijn plaats in het gezin kan innemen.

Elk schrijven (de strenge postcontrole indachtig) is welkom naar:

Mark Horemans, cel 326, P.I. Gent – Nieuwewandeling 89 – 9000 Gent.

Voor vrijheid en recht,
Mark.

 

Bron: PI