03-01-08

Verhofstadt's machtergreifung.

Een staatsgreep, coup (uit het Frans kort voor coup d'état) of Putsch is een snelle politieke handeling, waarbij op een niet-reguliere manier een persoon of groep personen zijn macht uitbreidt. De plegers van een staatsgreep gebruiken zelf de term uiteraard bijna nooit. Verhullend taalgebruik onder coupplegers is dan ook duidelijk een manier om de per definitie antidemocratische aard van een staatsgreep te verbergen.

Wat hebben we hier in België? De verliezers van een democratische verkiezing nemen de macht op een ondemocratische manier en noemen deze putsch “een interimregering”. Zelf spreken ze natuurlijk niet over staatsgreep. Maar alle ingrediënten zijn er wel.

Verhofstadt verhoogt na een nederlaag zijn macht en zet zichzelf  weer aan de top. De winnende partijen en de wil van het volk zet men aan de kant.

U weet toch nog hoe Hitler aan de macht is gekomen, de “machtergreifung”? Doordat de Duitse politici Premier Müller ten val brachten, door middel van artikel 48 van de Duitse grondwet. Artikel 48 stond een president toe een korte tijd te regeren zonder parlement op voorwaarde dat er nieuwe verkiezingen zouden komen. Tegen januari 1933 kwamen de conservatieven met een plan om de democratie definitief de doodsteek te geven. Artikel 48 zou toegepast worden, maar zonder verkiezingen, en men zocht politici die in een dergelijk kabinet zitting wilden nemen. Tegen deze achtergrond zou Hitler aan de macht komen.

En wat wij hier nu meemaken is de Belgische versie van de “machtergreifung”. De putsch van de”interimregering” zou zijn macht moeten afstaan in april. Nu zijn de meeste mensen het er over eens dat Verhofstadt die macht niet gaat afgeven en dat hij door middel van één of andere kunstgreep op de pluche zetel gaat blijven zitten.

15-11-06

Chateau Migraine

Premier Verhofstadt liet zich bedelven onder 40 kilo blauwe druiven. Gouverneur Steve Stevaert liet zich zwart verven – Sinterklaas en Zwarte Piet zijn niet meer veraf. En Elio Di Rupo dook in een bad met roze rozenblaadjes – gelukkig heeft hij niet alleen zijn strikje maar ook zijn kostuum aangehouden…

Voor politici is vandaag de dag werkelijk alles goed om zich in de kijker te werken. En als het dan nog in het teken is van het zogeheten ‘goede doel’ is dat leuk meegenomen. De bovenvermelde zotternijen kwamen er op vraag van Oxfam, een multinational die het monopolie over de zogenaamde ‘eerlijke handel’ opeist en daar zelf ook een aardige duit aan overhoudt. Vorig jaar boekte de multinational een omzet van 17 miljoen euro en dit jaar hopen ze daar nog 2 miljoen euro bovenop te doen.

De vraag is maar of het etiket ‘eerlijke handel’ wel een vlag is die de lading dekt. Zo lazen we in een bericht uit Het Laatste Nieuws (14.04.06) dat kleine Vlaamse koffiebranders uit de markt worden gewerkt door het Fair-Trade-label van Oxfam. Dat gaat zo: Het fameuze ‘Fair Trade-label’ wordt door Oxfam toegekend aan steden, gemeenten en overheidsbedrijven die voldoen aan een zestal voorwaarden, waaronder het schenken van Max Havelaar-koffie en thee. Op vergaderingen, op kantoor, tijdens recepties, in de cafetaria’s. Het gaat met andere woorden om een enorme afzetmarkt én om oneigenlijke concurrentie voor de gewone koffiebranders. Het Laatste Nieuws weet te melden dat zelfs koffiebranders die aangesloten zijn bij de Efico Foundation, die erop toeziet dat een eerlijke prijs wordt betaald aan de koffieboeren, niet aan het Max Havelaar-etiket geraken en dus buiten de prijzen vallen.
Als je het ons vraagt, is dat allemaal toch geen zuivere koffie…

Er hangt met andere woorden een reukje aan het etiket ‘zuivere handel’, maar dat mag de bekende politici niet tegenhouden om zich voor het karretje van Oxfam te laten spannen. Die knalrode club hoeft ook niet bevreesd te zijn voor enige kritische ‘duiding’ in de media. Zo trekt de openbare omroep VRT herhaaldelijk graag wat zendtijd uit voor gratis reclame voor de rode vrienden van Oxfam. Moet kunnen.

En dus kreeg iedereen nog eens de beelden te zien van de premier op een bed van druiven. Verhofstadt zou daarmee de ‘eerlijke wijnhandel’ promoten, onder de bijhorende slogan: ‘Premier Cru’. Intussen heeft een flink deel van de bevolking een stevige kater overgehouden aan meer dan zeven jaar Paars. De titel ‘Chateau Migraine’ lijkt ons dan ook meer van toepassing. Steve Stevaert doet het met ‘Black power’. Ja, rood heeft immers al een tijdje afgedaan… Maar de hoofdvogel wordt toch afgeschoten door Elio Di Rupo. Wie het boegbeeld van de tot op het bot corrupte Parti Socialiste inhuurt voor een campagne voor ‘eerlijke handel’ mag de oscar wegkapen voor foute reclame .

Bron

08-11-06

Fun met de neo-socialisten

guypuin

 

VLDinquisitie

 

N.V. Belziek virtueel failliet!

Dit zijn even wat cijfers over België door iemand die het kan weten! Ik weet het, het is een hele tekst maar u zou toch eens de moeite moeten nemen om hem uit te lezen. Nadien mag u uw broek terug optrekken die ondertussen wel zal afgezakt zijn van het verschieten.

 

Als bedrijven even alarmerende cijfers zouden neerzetten als de nv België, zouden ze op de beurs worden afgeslacht en ingrijpende herstructureringen moeten aankondigen.

Ondernemingen houden permanent hun evolutie in het oog. Beursgenoteerde ondernemingen worden zelfs continu in de gaten gehouden door experts. Omzetevoluties en marktaandelen zijn daarbij belangrijk. Maar ook de financiële structuur van een bedrijf is een topic van permanente aandacht. Enkele ratio's bijvoorbeeld mogen niet onder een bepaald niveau dalen. De solvabiliteit (eigen vermogen over balanstotaal) mag niet minder dan 15 % bedragen, het bedrijfskapitaal mag niet onder de 10 % van het balanstotaal zakken en de cashflow mag niet lager zijn dan 6 % van het balanstotaal. Vooral delicaat wordt het wanneer die zogenaamde alarmpeilen samen worden overschreden. Als het bedrijf dan toch nog overeind wil blijven, dringt een herstructurering zich op.

Die benadering is geldig voor alle ondernemingen, met uitzondering van één: de nv België ontsnapt blijkbaar aan die logica. De nv België verloor de jongste vijftien jaar immers 20 % marktaandeel tegenover de geïndustrialiseerde landen en 7 % sinds 2000. Het alarmpeil voor de nv België is vanzelfsprekend niet hetzelfde als voor een individuele onderneming, maar de logica blijft ook hier toepasselijk. Gezien de beperkte accuratesse van een aantal indicatoren is vooral de evolutie belangrijk. Daarnaast worden, indien mogelijk, verschillende bronnen geraadpleegd. Laten we even een paar indicatoren op een rijtje zetten.

De competitiviteit van ons land daalde, afhankelijk van de bron, in vijf jaar tijd van de 18de naar de 33ste plaats (bron: WEF Genève) of van de 18de naar de 27ste plaats (bron: IMD Lausanne). Logisch dus dat ook het risico op delokalisatie is verhoogd. Op 61 landen bevond België zich qua risico voor delokalisatie van de productie-eenheden op de 60ste plaats in 2006 (in 2003 was dat nog de 41ste plaats). Nu blijken heel wat politici dit te relativeren; sommigen beweren zelfs dat we er op termijn naar moeten streven om de R&D-afdelingen hier te houden en de productie te laten vertrekken. Die redenering is fundamenteel verkeerd. Op termijn zal de R&D-afdeling immers (fysische) toenadering zoeken tot de productie-eenheid. Als alle industrie delokaliseert, mogen wij er ook van uitgaan dat de R&D-afdelingen zullen volgen. Trouwens, ook wat betreft het risico op delokalisatie van de R&D-afdeling verliezen wij gestaag terrein. Op de 61 onderzochte landen zijn wij het 54ste risicovol (cijfers voor 2006). Drie jaar eerder bevond ons land zich nog op de 26ste plaats.

Sense of urgency. Terwijl een bedrijf dat wordt geconfronteerd met dergelijke alarmpeilen zou worden afgeslacht op de beurs en ingrijpende herstructureringen zou moeten aankondigen, is de nv België immuun voor die evoluties. Zo blijft de fiscale en parafiscale druk op de lonen de hoogste ter wereld. De loonkosten in hun totaliteit bevinden zich op de 119de plaats (van de 125 door het WEF onderzochte landen). Onze legendarische hoge productiviteit, bijproduct van de te hoge belastingen, zorgt ervoor dat wij inzake loonkosten per arbeidsproduct op de 73ste plaats belanden.

Wie denkt dat die benauwende cijfers leiden tot een beter beheer van de publieke middelen of een efficiënte overheidsdienst, vergist zich schromelijk. Inzake verspilling van de overheidsuitgaven dalen wij van de 17de (in 2002) naar de 50ste plaats (in 2005). Onze belastingdiensten bekleden qua efficiëntie de 115de plaats op 117. Alleen Benin en Brazilië doen nog slechter.

Verbeteringen in de marge zullen niet leiden tot een fundamentele oplossing. Integendeel, kleine ingrepen strooien zand in de ogen zodat de werkelijke uitdaging eventjes wordt onderdrukt. Radicale ingrepen zijn nodig, onder meer inzake de lasten op arbeid, de flexibiliteit van de lonen, de regulering van de arbeidsmarkt en de efficiëntie van de overheidsadministratie. Zonder dergelijke ingrepen zal de nv België nog meer marktaandeel verliezen en zal de sociale welvaartsstaat niet langer sociaal en ook niet langer welvaartsstaat kunnen blijven.

De overheid kan dergelijke ingrepen niet alleen realiseren. Ze heeft daarbij de steun nodig van de sociale partners en de hele bevolking. Als we verwijzen naar voorbeelden van landen die het de jongste tien jaar bijzonder goed doen, vernoemen we steevast Ierland en Finland. Nochtans was Ierland een arm land bij de toetreding tot de Europese Unie, met emigratie van hun geschoolde arbeidskrachten. Finland dan weer kende een diepe economische crisis door het ineenstorten van de grote buur: het Russische imperium. Bovenstaande cijfers zijn dan ook helemaal niet bedoeld om aan de klaagmuur te staan. Ze tonen alleen aan dat de situatie ernstig is en dat ingrepen in de marge weinig zinvol zijn.

We hebben een sense of urgency nodig, zodat fundamentele ingrepen mogelijk worden. Al moeten we hier misschien verwijzen naar het recente boek van gewezen Barcotopman Hugo Vandamme en journalist Karel Cambien: Wat baten kaars en bril, als de uil toch niet zien wil ...

(De auteur, secretaris-generaal van het Vlaams Departement voor Economie, Wetenschap en Innovatie, schrijft deze column in persoonlijke naam.)

 

23-10-06

Verhofstadt liegt over de begroting.

Vehofstadt liegt over de begroting zo heeft Eurostat bekend gemaakt. In 2005 hadden we geen overschot op de begroting maar een tekort van 2,5%.

Dat de regering aan elkaar hangt van de leugens weet de doorsnee burger al lang. Nu krijgen ze ook de Europese instanties over zich heen. We horen bij slechtste Europese landen als men over begrotingen praat.

22-10-06

Verhofstadt

Verhofstadt leest zijn begroting voor!
guy

25-09-06

 Verhofstadt chanteert de VRT

Verhofstadt is wel geen socialist maar een liberaal is hij evnmin. Daarom op vraag van Jurgen Verstrepen:

Verhofstadt chanteert de VRT

Politicspunch_2Ach. Weer een peiling. Weet je wat het ergste is? De VRT (met jullie belastinggeld betaald) heeft 2 weken geleden een voor de VLD slechte peiling.. begraven en niet uitgebracht (ook al heeft die peiling serieus wat geld gekost..). Reden? Guy Verhofstadt zelve heeft de VRT gebeld en afgedreigd. Quote: 'Deze peiling mag NOOIT uitkomen'. Té negatief tijdens de campagne! Na de SP.a nu ook de VLD. Normaal gezien gebeuren dergelijke feiten in bananenrepublieken... Het water staat aan de lippen van de despoten van paars....Zielig, erg en vooral verwerpelijk.

(BTW: 3 bevestigde onafhankelijke bronnen... Stuur dit bericht door naar zoveel mogelijk mensen ;-)

Bron: http://www.jurgenverstrepen.be/